Genic Clubguide, 00-00-00
EEN BEETJE PASCAL:
V A R I A N T R E C O R D S
===============================
Ik merk dat er nog vrij veel programmeurs zijn die niet met
variant-records om kunnen gaan. Sommigen hebben er zelfs nog
nooit van gehoord! Vandaar dat ik in deze tekst in het kort
wil uitleggen wat zo'n variant-record nou eigenlijk is en
hoe u hem kunt gebruiken...
HET VARIANT-RECORD
Het doel van een variantrecord is het sparen van geheugen-
ruimte door toe te staan dat verschillende soorten gegevens
(bijvoorbeeld integers, strings en booleans) op verschil-
lende tijdstippen gebruik kunnen maken van de zelfde geheu-
genruimte (locaties).
Als u dit in een array toepast, dan kunt u dus een array
maken waarvan ieder element een totaal andere structuur kan
hebben.
Stel u heeft de volgende definitie :
type subtiep = 0..2
varirec = record
case selectie : subtiep of
0 : (x : real);
1 : (y1 : byte;
y2 : integer);
2 : (z : string[10]);
end; { merk op dat het case-statement niet
met een end wordt afgesloten }
var a : array[1..100] of varirec;
U kunt nu aan de hand van A[i].selectie (deze variabele
wordt tag-field genoemd) aangeven welke van de 3 genoemde
inhouden (dus x, y1/y2 of z) het arrayelement moet hebben.
Het tag-field moet u (uiteraard) voor het vullen van het
record een bepaalde waarde geven.
Als selectie=0 dan bestaat A[i].x; De variabelen A[i].y1,
A[i],y2 en A[i].z bestaan nu NIET! Als u het tag-field
gelijk aan 2 maakt dan bestaat A[i].z, en de rest niet...
U kunt ten alle tijde het veld A[i].selectie uitlezen om er
achter te komen hoe u de inhoud van het betreffende
arrayelement kunt interpreteren.
Opm: U kunt ook een combinatie maken van varianten vast
record. In dat geval moet het variant-deel achteraan staan.
Bijvoorbeeld:
type voorbeeld = record
B : boolean;
A : array[1..10] of real;
case i : boolean of
false : (getal : byte);
true : (teken : char);
end; { einde record }
VARIANTRECORD ZONDER TAGFIELD
Het is ook mogelijk om een variantrecord te maken zonder
tagfield! Op zich klinkt dat vreemd, omdat u dan eigenlijk
niet weet wat de inhoud van het record precies voorsteld.
In zo'n tagfieldloos variantrecord gelden op elk moment alle
in het variant-deel vermelde variabelen.
Het grote verschil met een 'normaal' variantrecord is dat in
de versie met tagfield op verschillende tijdstippen
verschillende variabelen uit het variant-deel gelden,
terwijl in de tagfieldloze variant op het zelfde moment alle
variabelen binnen het variant-deel gelden.
Soms kan dit erg nuttig zijn! Denk bijvoorbeeld aan code-
omzettingen o.i.d.
Met het volgende programmaatje worden de CHR- en de ORD-
funkties nagebootst via een tagfieldloos variandrecord:
program tagfieldloos_voorbeeld;
type omzetter = record
case boolean of { GEEN tagfield }
true : (b : byte);
false : (c : char);
end;
var q : omzetter;
begin
q.b := 65; { 65 is de ASCII-waarde van de 'A' }
writeln(q.c); { de letter 'A' op het scherm gezet }
q.c := ' '; { spatie. ASCII waarde 32 }
writeln(q.b) { het getal 32 wordt nu afgedrukt }
end.
Een ander voorbeeld zou bijvoorbeeld een tekst-encoder/de-
coder kunnen zijn.
U zet dan strings om naar een serie integers of reals o.i.d.
waarop u vervolgens weer een bepaalde bewerking loslaat.
Helemaal mooi wordt het als u voor het gecodeerde deel een
combinatie van bijvoorbeeld integers en reals gebruikt...
Met variant-records kunt u erg mooie dingen maken, mits u
weet waar u mee bezig bent!
Rudy Oppers
|
